ಶತಪಥ | ಸಂಚರಿಸುತಲಿ ಹಕ್ಕಿ ಇಂಚರ, ಹಾಡು ಹುತ್ತರಿ ಮೊಳಗಲಿ, ಕೊಡಗು ಕಿಲಕಿಲವೆನ್ನಲಿ

ಏನುಂಟು ಇಲ್ಲಿ, ಈ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ? ಈ ನದೀ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ? ಈ ತಪ್ಪಲಲ್ಲಿ? ಬೆಟ್ಟ ಬೆಟ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣದೆ, ನದಿ ನದಿಯಾಗಿ ಕಾಣದೆ ಸಕಲವೂ ದುಡ್ಡು ತರುವ ಭಂಡಾರಗಳಾಗಿ ಕಾಣುವ ಯುಗವಲ್ಲವೇ ತಾಯೀ ಇದು? ಅಂದಮೇಲೆ ಕೊಡಗು ಕೂಡ ಅದಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುವುದು ವಿಧಿ ನಿಯಮವಾಗಿತ್ತೇ?

ಅವತ್ತಿನ ಮಳೆಗೆ ಸಿಲುಕಿದ ನಿನ್ನನ್ನು ನೆನೆದರೆ ಸಾಕು, ಕಣ್ಣು ಕತ್ತಲಿಡುತ್ತದೆ. ಆ ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡ ತೋಟ ಜಮೀನು, ಮುಳುಗುತಿದ್ದ ಜನ, ಹಕ್ಕಿ ಸಂಕುಲ, ಪ್ರಾಣಿ ಸಂಕುಲ, ಹಾವು ಸರೀಸೃಪಗಳು... ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ತೆರೆಯುವುದರೊಳಗೆ ಬಳಿದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತಿದ್ದ ವಾಹನಗಳು, ಜಾರುಬಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಜಾರಿದಂತೆ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದೋಡುತಿದ್ದ ಮನೆಗಳು... ಇದೆಲ್ಲ ಏನು? ಸತ್ಯವೇ, ಭಯಾನಕ ಚಲನಚಿತ್ರವೇ, ಭ್ರಮೆಯೆ? ಎಲ್ಲೋ ಆಗುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲೇ, ನಮ್ಮ ಕಾಲುಬುಡದಲ್ಲೇ ನೆಲ ಅಲುಗಿತು, ಗುಡ್ಡ ಕುಸಿಯಿತು, ತೋಟ ಮಣ್ಣುಪಾಲಾಯಿತು, ನದಿಯು ಉಕ್ಕಿ ಊರನ್ನೇ ತೊಳೆದು ಸಾರಿಸಿತು ಎಂದರೆ! ಹೀಗೂ ಆಗುವುದುಂಟೆ! ಅಚ್ಚರಿಗಿಂತ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಮಾತು ಕಳೆದ, ಜೀವಕಂಪನದ, ಮಂಕು ಆವರಿಸಿದ, ಯಾತನೆಯ ಕ್ಷಣಗಳು ಅವೆಲ್ಲ.

ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಗುಣವನ್ನು ನೀನು ಬಲ್ಲೆ. ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಅಖಂಡ ಪ್ರೀತಿ ಅವರದು. ಸರಳ, ನೇರ, ಸ್ನೇಹಮಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವುಳ್ಳ ಅಪ್ಪಟ ಪಹಾಡೀಗುಣವುಳ್ಳ ಸಜ್ಜನರು. ಅತಿ ಆಸೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕನ್ನು ಖುಷಿಯಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ರಹಸ್ಯ ಬಲ್ಲವರು. ತಾವು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಬದುಕಿನ ಮಾರ್ಗವಾದ ತೋಟ-ಕೃಷಿಗಳನ್ನು ಅನೇಕ ತಾಪತ್ರಯಗಳ ನಡುವೆಯೇ ತಮ್ಮ ಜೀವಸೆಲೆಯಂತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡವರು. ಗುಡ್ಡಗಾಡುಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಹಿಡಿದು ರೈಲುಮಾರ್ಗ, ಕೇರಳದವರೆಗೆ ಹೈಟೆನ್ಶನ್ ವಯರ್ ಮುಂತಾದ ಪರಿಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದವರು ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳು. ಹೊರಗಿನವರು ಬಂದರು. ನಿನ್ನ ನೈಜ ಚೆಲುವನ್ನು ಬರಿದೆ ನೋಡಿ ಹೋಗುವೆ ಎಂದವರು, ನೋಡಿ ಮಾರುಹೋದರು. ಇಲ್ಲಿಯೇ ತಮ್ಮದೊಂದು ಠಿಕಾಣಿ ಹೂಡಲು ಬಯಸಿದರು. ಇದು ಇಡೀ ಇಂಡಿಯಾದ, ಲೋಕದಲ್ಲಿನ ಇತರ ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರದೇಶ ರಾಜ್ಯ ದೇಶಗಳ ಕತೆಯೇ. ಯಾವುದೇ ಊರು ಪರಕೀಯ ದಾಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಬಗೆಗಳಿರುತ್ತವೆಯಲ್ಲವೇ? ಸದ್ದಿಲ್ಲದ ಕೆಲವು; ಸದ್ದು ಮಾಡುವ ಕೆಲವು. ಚರಿತ್ರೆ ಓದಿದರೆ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದವರು, ಅಧಿಕಾರದ ಪಿಪಾಸೆಯಿಂದಲೋ, ಮೋಹ ಲೋಭ ಲಾಭ ಮತ್ಸರದಿಂದಲೋ ಮಾಡುವ ದಾಳಿ ಮೊದಮೊದಲು ತಿಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ತಿಳಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಊರು ಅಗೋಚರ ಅಗ್ನಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗಿ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ, ಇಲ್ಲಿಯೂ ಕೊಳ್ಳುವವರು ಬಂದರು. ಕೊಡುವವರು, ಕೆಲ ಮಂದಿ ಕೃಷಿ ಎದುರಿಸುವ ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದ ಹಲವು ಸಮಸ್ಯೆಗಳೆದುರು ಸೆಣಸಾಡಿ ಸೋತು, ಸೋಲೊಪ್ಪಿ, ಕೊಳ್ಳುವವರ ಎದುರು ಶರಣಾದರು. ಹೊರಗಿಂದ ಬಂದವರಿಗೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ತಾಯಿಪ್ರೀತಿ ಬರುವುದೇ? ಏನುಂಟು ಇಲ್ಲಿ, ಈ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ? ಈ ನದೀ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ? ಈ ತಪ್ಪಲಲ್ಲಿ? ಬೆಟ್ಟವು ಬೆಟ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣದೆ ನದಿಯು ನದಿಯಾಗಿ ಕಾಣದೆ ಸರ್ವವೂ ಸಕಲವೂ ದುಡ್ಡು ತರುವ ಭಂಡಾರಗಳಾಗಿ ಕಾಣುವ ಯುಗವಲ್ಲವೇ ತಾಯೀ ಇದು? ಅಂದಮೇಲೆ ಕೊಡಗು ಕೂಡ ಅದಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುವುದು ವಿಧಿ ನಿಯಮವಾಗಿತ್ತೇ?

ಅದು ನಿನ್ನ ಕ್ರೋಧ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ, ನೀನು ಆಕ್ರೋಶಗೊಂಡಿರುವುದೂ ಅಲ್ಲ. ತಾಯಿಯಾದವಳ ಕ್ರೋಧ ಈ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಏರುವುದೂ ಎಂದಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಬಂದೆರಗಿದ ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ ಜನರ ಕಂಬನಿ, ಅನಾಥಭಾವ, ಸ್ತಬ್ಧತೆ, ಆಘಾತ, ಚೀರಾಟಗಳೆಲ್ಲವು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಏಕರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ನಿನ್ನ ದೀರ್ಘವಾದೊಂದು ಮಹಾ ಆಕ್ರಂದನ ಅದು. ನಿನ್ನ ರೋದನ. ಮರ್ಮಾಘಾತದ ವೇದನೆ ತಡೆಯಲಾರದೆ ಎದ್ದ ಬೊಬ್ಬೆ. ನೀನು ಕೆರಳಿದೆ ಎಂದರು, ಮಹಾಕಾಳಿಯಾದೆ ಎಂದರು, ಪ್ರಕೃತಿಮಾತೆಯ ಕೋಪ- ವಿಕೋಪ-ಪ್ರಕೋಪಗಳ ಸ್ವರೂಪ ಎಂಥದೆಂದು ತಿಳಿಯಿತೇ, ಎಚ್ಚರ ಎಂದರು. ನಿನ್ನನ್ನು ತಿಳಿಯದವರು. ನಿನ್ನ ನೋವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದವರು. ವಾಸ್ತವವೆಂದರೆ, ಪ್ರಪಂಚ ಗ್ರಹಿಸಿದಂತೆ ನಿನ್ನ ಆಕ್ರಂದನವನ್ನು, ನರಳಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇತ್ತೆ ನಿನಗೆ?

ನಿನ್ನ ತಾಳುವಿಕೆಯ, ನಿನ್ನ ಧಾರಣ ಶಕ್ತಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಯಿತು. ಜೆಸಿಬಿ ರಕ್ಕಸ ಜಲಗರ್ಭದ ತಳಪದರಕ್ಕೂ ಕೈ ಹಾಕಿದ. ನಿನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಘನತೆಯನ್ನೇ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿದ. ನಿನಗೆ ಘಾಸಿಯಾಗುವ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಅನೇಕ ಅಚಾತುರ್ಯಗಳು, ವಿಪರೀತಗಳು ಸಹಜವೆಂಬಂತೆ ನಡೆದುಹೋದವು. ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಿತಿಮೀರಿದ್ದೇ ಅನಾಹುತಕ್ಕೆ ಎಡೆಯಾಯಿತು. ತಡೆದುತಡೆದು ಇನ್ನು ತಡೆಯಲಾರದಷ್ಟು ನೋವಾದಾಗ ನೀನೊಮ್ಮೆ ಬಳಲಿದೆ, ಮುಲುಗಿದೆ, ಚೀತ್ಕರಿಸಿದೆ. ಹುಯಿಲಿಟ್ಟೆ, ಒಮ್ಮೆ ಮೈ ಒದರಿದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆಯೇ ಒರಗಿದೆ. ಎಲ್ಲ ನೆಲಸಮವಾಗಲು ಅಷ್ಟು ಸಾಕಾಯ್ತು.

ಅದನ್ನು ನಿನ್ನ ಕ್ರೋಧ, ರೌದ್ರ, ಆಕ್ರೋಶ ಎಂದೆಣಿಸುವುದೇ? ಕೂಡದು. ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಗೆ ಸಲ್ಲುವ ಮಾತೇ ಅಲ್ಲ ಅವು. ಪರಮಾವಧಿ ನೋವಲ್ಲಿ ಹೊರಡುವ ಆಕ್ರಂದನಕ್ಕೂ ಕ್ರೋಧಾಗ್ನಿಯ ಆರ್ಭಟಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಗೆರೆ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕು. ನಿನಗಾದ ಮರ್ಮಾಂತಿಕ ನೋವನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳ ಎಷ್ಟೂ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಒಡಲಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ತಾಯಿಯ ಒಡಲು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹಿಗ್ಗುವ ದೊಡ್ಡದಾಗುವ ಗುಣ ಪಡೆದಿರುತ್ತದೆಯಂತೆ. ಆದರೆ, ಆ ಹಿಗ್ಗುವ ಗುಣಕ್ಕೂ ಮಿತಿ ಇದೆಯಷ್ಟೆ? ಒಡಲಿನ ಪದರವೇ ಒಡೆದು ಹೋಗುವಷ್ಟು ತಪ್ಪುಗಳು ಸಂಭವಿಸಿದರೆ? ತಾಯಿ ಬೊಬ್ಬಿಡದೆ ಇರಲೆಂತು? ತನಗೇ ಅರಿಯದೆ, ತನ್ನ ಅಳವು ಮೀರಿ ಹೊರಡುವ ಆರ್ಭಟರೂಪೀ ಬೊಬ್ಬೆ ಅದು.

ತಾಯೀ, ತಪ್ಪಾಗಿವೆ, ಅರಿತೋ ಅರಿಯದೆಯೋ ತಪ್ಪುಗಳು ಆಗುತ್ತವೆ, ತಪ್ಪಾಗುವುದು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲು ಆತ್ಮನಿರೀಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಮ್ಮೊಳಗೆಯೇ ಸಿಗುವ ದೈವೀಸಂಜ್ಞೆಯಷ್ಟೆ? ಈಗ ಆ ತಪ್ಪು ಮತ್ತೆ ಘಟಿಸದಂತೆ, ನಿನಗಾದ ನೋವು ಮತ್ತೆ ಮರುಕಳಿಸದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪಣ ತೊಡಬೇಕಾದ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ಏನಕೇನ ಪ್ರಕಾರೇಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ಮುಂಚಿನ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಮರಳಿಸುವ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಈಗಲೇ ತೊಡಗಬೇಕು. ಅದು ಕೇವಲ ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಂದಷ್ಟೇ ಸಾಧ್ಯವಾಗದು. ಅವರ ಹೊಣೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲವದು. ಈಗ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಒಣಪ್ರತಿಷ್ಠೆ, ಒಣಚರ್ಚೆ, ಹಳವಂಡ, ಹಳಹಳಿಕೆ, ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಆಗಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯದತ್ತ ಹೊರಳಬೇಕು. ಕಾರ್ಯವಂತರಾಗಬೇಕು.

ನಾಡಿನ ಸುಖ-ದುಃಖ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಸೇವಕಮಂದಿಗೆ ಈಗ ಒಂದು ಕ್ಷಣವನ್ನೂ ದಂಡ ಮಾಡುವ ಯಾವ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ. ದುರಂತವೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಈ ಸೇವಕರನ್ನು ದುಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉಪಾಯ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದೇ ಇರುವುದು. ಅವರನ್ನು ನಾವು ನಮ್ಮ ಒಡೆಯರೆಂದು ತಿಳಿದಿರುವುದು. ನಾವು ನಿಯಮಿಸಿದ ಈ ಆಳುಗಳೇ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸುವುದು. ತಮ್ಮ ಅಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಊರು ಸುಟ್ಟು ಗೋರಿ ಮಾಡಲು ಹೊರಡುವುದು ಅಥವಾ ಅಂಥ ಮಂದಿಗೆ ಆ ಪರವಾನಗಿ ಕೊಡುವುದು. ಗಾಳಿ, ಮಣ್ಣು, ನೆಲ, ಬೆಟ್ಟ, ನದಿಗಳೆಂದರೆ ಅವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಮೂಲಭೂತ ಪಾಠಗಳನ್ನೂ ಅರಿಯದ ಸೇವಕರನ್ನು ಆರಿಸಿ ಅವರ ಕೈಗೆ ನಾವು ಆಸ್ತಿ, ಮನೆ, ಭಂಡಾರದ ಬೀಗದ ಕೈಯನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟಂತೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತಲ್ಲ. ಅವರನ್ನು ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಆವಾಹಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರುವೆವಲ್ಲ. ಪ್ರಮಾದ ಇರುವುದು ಇಲ್ಲಿ. ತಿಳಿಹೇಳಿದವರ ಮಾತು ಕೇಳದ, ಸ್ವಂತ ತಿಳಿವೂ ಇಲ್ಲದ, ಜ್ಞಾನ ಒಗ್ಗದ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಣವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿ ಹಣವೊಂದನ್ನೇ ಉಣ್ಣುವ ತಿನ್ನುವ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ‘ಕಿಂಗ್ ಮಿಡಾಸ್ ಸಿಂಡ್ರೋಮ್’ ಹತ್ತಿದವರ ಹಿಂದೆ ಓಡುವವರ ದಂಡೇ ಇವತ್ತು ನಿನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಸುತ್ತಣ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಕಂಗಾಲುಗೊಳಿಸಿದೆ. ಈಗಲೂ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಎಚ್ಚರವಾಗದೆ ಹೋದಲ್ಲಿ ನಾಳೆ ಇದು ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಆಪೋಶನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿದೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ : ಕೊಡಗು ಜಲಪ್ರಳಯ | ಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಮರ ಉರುಳಿಸಿ ಸಾವು ಗೆದ್ದು ಬಂದರು!

ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಿಗೆ ನಾವಂದು ನಮ್ಮ ಒಡಲಿನ ಕುಡಿಯೊಂದನ್ನು ಸೇರಿಸಿದೆವು. ‘ಪ್ರೀತಿಯ ಕೊಡಗಿನ ಅಮ್ಮೆಯೇ, ಇವಳಿನ್ನು ನಿನ್ನ ಮಗಳು’ ಎಂದು ಮನದಲ್ಲೇ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದೆವು. ಅವತ್ತಿನಿಂದ ನೀನು ನನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಬೀಗಿತ್ತಿಯಾದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯೇ ಅದೊಂದು ಬಾಂಧವ್ಯ ಬೆಳೆಯಿತು. ಬ್ರಹ್ಮಗಿರಿಯಿಂ ಪುಷ್ಟಗಿರಿ ಪರ್ಯಂತ ನಿನ್ನ ಸಕಲ ವೈಭವಗಳನ್ನೂ ಕಂಡವಳು ನಾನು. ಆ ನಿನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಅಮಲ ಚೆಲುವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಕಾಳಿದಾಸನಂತಹ ಕವಿಯೊಬ್ಬನಿಗೇ ಸಾಧ್ಯವೇನೋ ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದವಳು. ಅಂದಿನ ಕೊಡಗು, ಅಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿದ ನಮ್ಮ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು, ವಿಸ್ಮಯವನ್ನು, ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಣ್ಣಿಸಲಿ? ಅಬ್ಬಿ, ತಲಕಾವೇರಿ ಭಾಗಮಂಡಲ ಮತ್ತನೇಕ ಸಿರಿಗೂಸುಗಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಹಸಿರಿನ ಮಡಿಲಿನಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿಕೊಂಡು ನಳನಳಿಸಿದ ಪ್ರಸನ್ನಮುಖಿ ತಾಯಿ ನೀನು. ಅಂದು ನಿನ್ನ ಅಗಾಧತೆಯ ಎದುರು ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಮರೆತು ಮೌನ ಸಂವಾದಿಸಿದ ಸುಖವೆಂದರೆ ಅದು ಶಾಶ್ವತದ್ದು.

ಆದರೆ ಈಗ! ನಿನ್ನೀ ಅಯೋಮಯ ಸ್ಥಿತಿ! ನಂಬುವಂಥದೇ? ಕಂಡು ದಿಗ್ಞೂಢಳಾಗಿರುವೆ. ಇದು ಕನಸಾಗಿದ್ದರೆ ಎಂದು ಹಂಬಲಿಸುವಂತಾಗಿದೆ. ಮಾತೆಂಬುದು ಮಾತಾಗದ ಅವಾಕ್ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಈ ಅಗಾಧ ಕರ್ಮಕಾಂಡವನ್ನು ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಜೀವಕಳೆ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಹಸಿರು ಕಿಂಕಾಪಿನ ಮುಹೂರ್ತಕ್ಕಾಗಿ ಕೈ ಮುಗಿದು ನಿಂತಿರುವೆ.

ನಿನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಇನ್ನೆಂದೂ ಯಾರಿಂದಲೂ ನಿನಗೆ ಈ ಪರಿಯ ಘಾತ ಸಂಭವಿಸಲು ಬಿಡರು. ನಿನಗೇ ಗೊತ್ತು. ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾಣಪದಕದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡವರು. ‘ನಮ್ಮ ಕೊಡಗಿದು ಜಮ್ಮದು, ಜಮ್ಮ ಕೊಡಗಿದು ನಮ್ಮದು’ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಎದೆ ತಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವವರು. ನಿನಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವ, ಜೀವನವನ್ನು ಮೀಸಲಿಟ್ಟವರು.

ಮರಳಿ ಬಾ. ಮರಳಿ ಬಾ ತಾಯೆ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಕೆಚ್ಚೆದೆಯ ಕುಗ್ಗದಬಗ್ಗದ ಕೊಡಗಿನ ಅಮ್ಮೆಯೇ. ಅಪರಾಧಂಗಳ ಮನ್ನಿಸಿ ಮರಳಿ ಅವತರಿಸು ಬಾ.

ಮಣ್ಣು ಘಮಿಸಲಿ ಚಿಗುರು ಚಿಗುರಲಿ

ಹೂಗರಳಿ ಕಂಬನಿಯು ಆರಲಿ

ಸಂಚರೀಸಲಿ ಹಕ್ಕಿ ಇಂಚರ

ಹಾಡು ಹುತ್ತರಿ ಮೊಳಗಲಿ

ಮಂದಹಾಸದಿ ನದಿಯು ಹರಿಯಲಿ

ಎಲ್ಲ ಮುಂಚಿನಂತಾಗುತಾ

ಬೆಟ್ಟ- ಭೂಮಿಯ ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಕೊಡಗು ಕಿಲಕಿಲವೆನ್ನಲಿ.

ಇಲಾಜು | ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆ ಕೊರತೆಯಿಂದ 2016ರಲ್ಲಿ 25 ಲಕ್ಷ ಭಾರತೀಯರ ಪ್ರಾಣಹರಣ
ಚಿತ್ತವಿತ್ತ | ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಮನುಷ್ಯರೇ ಅತ್ಯಂತ ನಿರುಪಯುಕ್ತ ಆಗಿಬಿಡಬಹುದು!
ಮೂಡಲ್ಮಾತು | ‘ದಲಿತ’ ಕಂಡರೆ ಯಾಕೆ ಹೊಟ್ಟೆನೋವು?
Editor’s Pick More